Hona hemen nire lehen Podcasta, aurtengo Txomin Txapel eguna gutxi gorabehera nolakoa izango den azaltzen dut bertan.

Enpresa guztien helburua beren produktuak edo zerbitzuak saltzea da, enpresak berak aurrera jarrai dezan eta bertako langileek beraien soldata irabaz dezaten. Community Manager lanbidea orain dela gutxi sorturikoa da, baina oso eraginkorra dela esatera ausartzen naiz. Izan ere, jada ez da nahikoa iragarkien bidez produktua saltzea. Geroz eta garrantzia handiagoa hartzen ari da bezeroenganako hurbiltasuna izatea eta beraienganako arreta jartzea. Horretara zuzenduta daude, zehazki, Community Managerrak. Produktuari buruzko zalantzak dituztenei edo bere gaineko kexak dituztenekin kontaktuan egotea da beren zeregina.

Sare sozialen bidez mantentzen dute kontaktua gehienbat. Horrela ikusita, nahiko lan erakargarria dirudiela pentsatu dezake bat baino gehiagok, baina, dena ez da sare sozialetan jendearekin kontaktuan egotea. Bezeroek produktuarekiko dituzten kexak edo iradokizunak oso kontutan eduki behar ditu Community Manager batek, eta ondoren, enpresa zuzendariari helarazi. Hurrengo pausua denon artean adostasun batera iristea da, produktua hobetu ahal izateko eta salmentak ere emaitza hobeak izan ditzan.

Nire ondorioa honakoa da: ordenagailuak, sare sozialak eta jendearekin harremanetan egotea gustuko izanez gero, lan bikaina dela. Ez da, ordea, niri egitea gustatuko litzaidakeena. Bezeroak oso ongi tratatu behar dira eta horretarako gogo eta dedikazio handia behar direla uste dut. Hala ere, bezeroaren ikuspuntutik eskertzeko moduko lanbidea dela uste dut, gure iradokizunak entzunak izan ahal direlako.

Sakelako telefonoa poltsikoan nuela jabetu nintzen orduan. Ez zait inoiz larrialdirik gertatu, baina badakit kasu horietan 112ra deitu behar dela, beraz, halaxe egin nuen. Arnasestuka gertatzen ari zenaren berri eman nion telefonoaren beste aldean zegoenari, eta beraiek poliziari abisatuko zietela esan zidaten, han egongo zirela ahal bezain laster.

Aitortu beharra dut hamar minuturen bueltan han zirela, baina nire bizitzako hamar minuturik luzeenak izan ziren, dudarik gabe. Poliziak bahitzaileak atzeman zituen eta nahiz eta ikasle-irakasleen artean zauritu batzuk egon, ez zela ondorio larririk izan esan daiteke.

Hurrengo egunean albistegietako lehen berria izan zen. Nik ez nuen gertaeraren inolako argazkirik atera, ez eta Twiterrera mezua bidali. Badakit jende askok Twiterra erabiltzen duela horrelako gauzen berri emateko, eta horren bidez jende asko enteratzen dela gertatzen ari denaz. Egia esan, horrek badu alde on bat, mezua irakurtzen dutenek larrialdietara dei dezaketelako. Baina, ez al da azkarragoa norberak deitzea? Ez dakit. Nik behintzat, ez nuen horrelako egoera batean mugikorrean internet pizteko odol hotzik izan.

Iban Aranzabalen hitzak entzuteko aukera izan dugu gaurko klasean. Irakasle ikasketak egin zituen, baina Goiena.net webguneko nagusia da gaur egun. Horrez gain, bere blog propioa ere badu, Etxebarri deiturikoa.

Goiena.net Debagoieneko albisteak lantzen dituen webgunea da, dena euskeraz. Hala ere, gauza bat argi utzi nahi izan du Ibanek eta honakoa da: nahiz eta beraiek dena euskaraz egin, ez dutela horregatik ezagunak izan nahi. Izan ere, erdal jendearentzat ere irekiak daudela dio. Beraien arrakasta inguru horretako albisteak lantzen dituzten bakarrak direlako dela dio, eta ez hizkuntzarengatik.

Atal desberdinak ditu Goiena.net-ek. Maider Arrefik aurkezten duen danbaka.com saioa adibidez. Musikari buruzkoa da eta albisteak eta blogak ditu. Horrez gain, eskelak, blogak eta zorion agurrak ere badaude.

Orokorrean, zer da Goiena? Arlo asko hartzen ditu. Goitb, tokiko telebista; Arrasateko irratia, tokiko irratia; Goiena.net, bertako albisteen berri ematen duen webgunea; Goienkaria, bertako egunkaria; eta merkatua.net.

Horiez gain, badago beste atal bat nahiko arrakasta duena. Jon Berezibarrek aurkeztutako tokiko.tv, hain zuzen. Internet bidez ikus daiteke eta bertan hainbat eduki lantzen dira, musika, erreportajeak, albisteak… Ni Tolosakoa naiz eta Tolosaldea kanalean horietako elkarrizketa batzuk botatzen dituzte tarteka. Beraz, arrakasta duela esan daiteke.

Hizkerari dagokionez, aberatsa dela ikusi ahal izan dugu. Marino Lejarretari eginiko elkarrizketa bat erakutsi digu, non Marino eta elkarrizketatzailea hikaz ari ziren. Saio bakoitzari dagokion hizkuntza erabiltzen dutela esan digu.

Amaitzeko, Goiena ideologian anitza dela aipatu du. Ez dutela ideologia jakinik defendatzen eta neutroak direla. Ez dut aukerarik izan hori ziurtatzeko, ez baitut debagoienako egunkari ez telebistarik ikusten, baina ezaugarri ona eta goraipatzekoa dela uste dut. Gaur egun, hedabide gehienak ideología jakin baten menpe baitaude.

12 urte nituen egunkaria itxi zutenean eta ez dut momentua zehaztasunez gogoratzen. Baina, nahiz eta ume bat izan, ongi jabetu nintzen gure herrian izan zuen eraginaz. Euskarazko egunkari bakarra zen, eta jarraitzaile asko zituen. Zazpi urte hauetan manifestazio eta ekitaldi mordoa egin dira gertaeraren gaineko desadostasuna adierazteko, eta noski, auziperatuei herritarron indarra eta elkartasuna transmititzeko.

Urte guzti hauetan, auziperatuek kartzelan tratu txarrak jaso dituztela deklaratu dute. Seguru nago beraien bizitzetako zazpi urterik gogorrenak izan direla. Batzuk, ordea, ez dute hori uste eta gisa honetako komentarioak egin zituzten hori dena gertatzen ari zen heinean: “Yo lo de la bolsa, por un lado, no sé en qué consiste. ¿Qué es eso de la bolsa? ¿Alguien lo sabe, alguien ha sido torturado alguna vez?” Onda Cero irratiko José María Callejaren hitzak dira.

Egunero gertatzen dira injustiziak, eta are gehiago Euskal Herrian bizi dugun egoera politikoan. Baina, egunkariarena denetan garbiena dela uste dut. Errugabeak direla erabaki da azkenean, baina zer gertatzen da galdutako zazpi urte horiekin? Nork konponduko die egindako mina? Nork itzuliko digu egunkaria? Zoritxarrez, galdera hauek ez dute lekurik hau guztia eragin dutenen buruetan. Beraientzat denak aurrera jarraitzen du, hemen ez da ezer gertatu.

2001.urtean sortu zen sustatu.com izeneko blog kolektibo hau. Blog honen helburua, batez ere, jendea entretenitzea da. Luistxo Fernandezek bideo honetan azaltzen ditu webgunearen xehetasun guztiak.

Internet eta teknologia berriak dira bertako gai nagusiak. Hala ere, gai horiek hizkuntzarekin, eta batez ere, euskararekin lotzen dituzte. Politika kontuak ere agertzen dira tarteka. Zein motatako jendeari zuzendua dagoen galdetzen diotenean, gehienbat bulegoetan lan egiten dutenentzako dela dio. Izan ere, bisitariak askoz gehiago dira lan egunetan asteburuetan baino. Zehazki, egunean 2000-2500 inguru eta, kalkuluak eginez, 5000-6000 inguru.

Blog hau iragarkiekin finantzatzen da. Hala ere, ez dute negozio handirik egiten, hori ez baita helburu nagusia. Goiena da sustaturen atzean dagoen enpresetako bat.

Webguneak bilakaera bat jasan du sortu zenetik gaur egunera arte. Diseinuari dagokionez, hasieran gehiena testua zen, orain, ordea, argazkiak eta bideoak ere ikusgai daude. Horretaz gain, jendearen iruzkinei erantzuna emango dien robot antzeko bat ere badute. 2009ko irailean “What the fuck” deituriko atal berri bat gehitu zioten, interneten harritzen dieten gauzak idatziz.

Luistxo Fernandezek oso argi utzi nahi duen gauza bat honakoa da: ez dela egunkari digitala, inondik inora ere. Egunkari digitaletan jendeak ez duela parte hartzen esaten du, hau da, sustatun ez bezala, ez dituzte jendeak igotako albisteak inon jartzen. Sustatun, aldiz, jendeak igotako albisteak besteak bezalaxe jartzen dituzte.

Argi dagoena zera da: beste egunkari eta blog guztiak bezalaxe, gizartean gertatzen diren gauzetara moldatu behar dutela, hau da, etengabeko aldaketan.

Jakina, ez naiz hasiko nire pasahitzek zein akats dituzten esaten, ez nuke nahi pistarik eman-eta. Baina artikuluak ematen dituen aholkuak kontuan hartzeko modukoak direla uste dut.

 Apustu egingo nuke askok pasahitz berbera erabiltzen dutela kontu bat baino gehiagotarako. Honela, ez dituzte bat baino gehiago buruan eduki behar. Baina, konturatu al dira norbaitek pasahitza asmatuz gero, kontu guztietan sartzeko aukera duela?

Beste batzuk, beraien datu pertsonalak erabiliko dituzte seguruenik. Horrek arrisku bat du, ordea. Ezagutzen dietenek zein den asmatzeko aukera dutela. Eta zer deritzozue pasahitza gogoratzen laguntzen duten galderez? Galdera askoren erantzunak ere, beraien lagun edota senitartekoek jakingo dituzte, ziurrenik.

Hau guztia ekiditeko, honakoa da artikuluan ematen den aholku nagusia: zenbaki eta sinboloez apaintzea. Honela, zailagoak izango dira asmatzeko.

Nik ere aholku hauei kasu egingo dietelakoan nago. Izan ere, unibertsitateko ikasketak hasi nituenetik, kontu asko ireki behar izan ditut, eta ondorioz, pasahitza behin baino gehiagotan eskatu didate. Aitortu beharra daukat, arazoak izan ditudala kontu batetara sartzeko garaian, pasahitza gogoratzen ez nuelako. Tira, agian izango du alde on bat: ni neu ere ez banaiz gogoratzeko gai, seguru beste inork ere ez duela asmatuko.

Haitin gertaturiko lurrikara izan da, seguruenik, 2010. urteko gertaerarik garrantzitsuena, edota komunikabideetan gehien entzun dena. Amerika latinoko herrialderik txiroena da eta Kuba inguruko isla txiki batean kokatzen da. 10.033.000 biztanle inguru ditu. Beste edozein egunetan bezala, albistegia ikusten ari nintzela jabetu nintzen gertatutakoaz. Urtarrilaren 12a zen eta, lurrikara gehienetan bezala, katastrofea eta heriotza islatzen zuten irudiak agertzen ziren telebistako pantailan. Lurrikararen momentua bertako arratsaldeko bostak inguruan izan zen. Albistegiak zioenez, lekurik ukituena Puerto Principe hiriburua izan zen. Lurrikararen erdigunea, gutxi gorabehera, bertatik 15 kilometrora baitzegoen.

Hasiera batean, eraginak bortitzak izan zirela esan zuten, baina datuak ez ziren zehatzak. Egunak pasa ahala, ordea, hildakoen datuak zehatzagoak ziren. Seismoa Richter eskalan 7 gradukoa izan zela jakinarazi zuten. Lurrikara gertatu eta 13 egunetara, Urtarrilaren 25ean, 150.000 gorpu erreskatatu ziren, eta hildakoen kopurua 200.000 ingurukoa izan zitekeela esan zuten.

Bien bitartean, mundu osoko kazetariak beraien begiekin ikusten zutena azaltzen saiatzen ziren. Erabat suntsitutako eraikinak, gorpuz betetako kaleak, adin guztietako jendea noraezean… hiru hitzetan: kaosean murgilduriko lurraldea. Haitin ONUk zuen eraikina ere lurrikararen biktima izan zela ikusi ahal izan genuen.

Nazio askok diru-laguntzak eman zizkien, baita janaria eta medikamentuak ere. Horiek eskuratzeko, ordea, arazo larriak egon ziren. Hiritarrak masan joaten baitziren, inolako ordenarik gabe. Hori dela eta, bertako poliziak lanari ekin zion hainbat haitiar jipoituz.

Gaur, Haitiko kasua ez da entzun ere egiten albistegietan, baina lehen pobrea zen, eta orain are eta pobreagoa den Haiti bezalako lurralde bat berritxuratzeko urte asko igaro beharko dira, seguru.

Honekin, blog bat izateak dakartzan arriskuez konturatu gara. Oso erraza da bat sortzea, itxura polita ematea, diseinu erakargarri bat jartzea… Baina, kontu handia eduki behar da edukiekin. Kontsekuenteak izan behar gara idazten dugunarekin. Argi dago, denok dugula gure iritziak eta pentsamenduak adierazteko eskubidea, baina zein preziotan? Batzuk besteek baino garestiago, jakina. Bi kasu hauetan bezala, pertsonaia “publikoa” bazara, zure iritziak eragin handiagoa izango du. Eta honek, eztabaida sakon batetara eramaten gaitu. Ezin al dute pertsonaia publikoek beraien iritzia askatasun osoz adierazi, ondorio larririk jasan gabe? Ezetz dirudi.

Oso erraz esaten dugu gizarte demokratiko batean bizi garela, baina errealitatea oso bestelakoa dela esango nuke. Iritzi askatasun falta handia dagoela uste dut, eta gutxi batzuen eskuetan dabiltzan txotxongiloen antzerakoak garela.

Adibide bat jartzearren: norbaitek zerbait gaizki egin du, beraz, zigorra betetzen ari da. Beste batek bere portaera ona izan dela uste du eta zigor hori merezi ez duela. Hori publikoki adierazten badu, berak ere zigorra merezi duela dirudi.

Ez dut gehiago sakonduko, bakoitzak egin dezala bere gogoeta propioa.

Orain dela gutxi arte telebistako edukiak ezin ziren beste euskarrietan ikusi. Gaur egun, ordea, aurrerapen teknologikoei esker, interneten hainbat telesail, programa … ikus ditzakegu. Ez dago esan beharrik aurrerapen itzela dela, izan ere, telebistan dena delakoagatik ikusi izan ezin duguna, internet bidez ikusteko aukera dugu, nahi dugun momentuan.

Hauek, kanalaren jabe den enpresak berak igotzen ditu. Goenkaleko kapitulu bat ikusi nahi badugu, adibidez, eitb.com webgunean sartu beharko dugu. Eta berdina, telecinkoko edukiren bat ikusi nahi izanez gero.

Aktualitatean, Youtube bezalako webguneen eraginez, enpresek ez ezik, pertsona anonimoek ere igo ditzakegu gure edukiak. Honen ondorioz, ikus-entzunezkoetan lan egiteko modua aldatu egin da. Zergatik?

Komunikaldietan azpimarratu duten gauza bat honakoa izan da: lehen, zure edukiak telebistara edo zinemara eraman nahi bazenituen, produktorez produktore ibili beharra zegoen, norbaitek baiezkoa esan arte. Orain, aldiz, produktoreak dira interneten bila dabiltzanak. Jendeak bere edukiak interneten jartzea lan mundura zabaltzeko aukera bezala ikusten du, nolabait esatearren.

Guzti honek nigan eragin handia duela esan dezaket, izan ere, ikus-entzunezkoak ikasten ari naiz eta hemendik urte batzuetara hedabideetan lan egitea gustatuko litzaidake. Arestian aipaturiko metodo hau, ordea, ez zait egokiena iruditzen. Bideoak igo eta igo ibili behar al dugu norbaitek lana eskaini arte? Gainera, milioika pertsonen edukiak daude interneten. Zenbateko posibilitatea dut guzti horien artean?

Aurrerapen guzti hauek abantaila asko ekarri ditu ikusle eta erabiltzaileentzat, baina ez horrenbeste mundu honetan murgildu nahi dugunontzat.